2 gündür Blogum var diye seviniyorum. Sanki böyle özel yaşamıma boyut kattım, kendime bir yaşama alanı buldum gibi. Sanırım bu blogun en büyük faydası ne istiyorum, ne yapıyorum ve ne hissesdiyorum sorularını hatırlayıp kendime sormak olacak. Çünkü bu saçma sapan yaşam biçimimin içinde kaybolan beni bulup çıkarmak zorundayıp. Hani bazı bilim kurgu ve gerilim filmlerinde adam aslında hiç yaşamamış gibi masanın üstündeki çerçevede duran fotoğraftan silinip gider, kaybolur ya işte bana öyle bişey oluyormuş gibi hissediyorum. İşte bu yüzden zorundayım...