İnsanlarla yüzgöz olacağım ortamlardan inatla kaçışımı anlamaya çalışıyorum. Diyelimki bir toplantı var, ben hemen programıma bakıyorum dersim olsada kaçsam diye. Hatta çoğu zaman selam vermemek için kimseye yolumu değiştiriyorum. Neden böyle olduğumu bilmiyorum ama kendi kabuğumda yaşamak istiyorum, mümkün olsa da kimseyle konuşmaya ihtiyaç duymadan geçip gitsin haftalar istiyorum. Neden? Aslında seviyorum konuşmayı, paylaşmayı, aynı hisleri duyuyor muyuz diye gözlerinin çekirdeklerine bakmayı. Seviyorum birlikte gülmeyi, kendimi anlatmayı, başkasını bilmeyi. Peki neden?