Sözlük yazılarına devam.
Umut: 7 yıldır geçtiğin ağır metal manuel kapıdan gelen tıkırtının, kapının kendiliğinden açılma emaresi olabileceğini düşünerek önünde sakince beklemektir. Ve evet yaptım :)
Not: Kapı saydam olduğundan ardında birinin olmadığını görerek üstelik.

Bugün öğle yemeğinde Mimarlıktan bir hocayla buluştuk. Laf arasında "ben çocukken günlüklerime hep çok yalnızım diye yazardım, çocukluğuma ilişkin en baskın duygu buydu sanırım" dedi. Tek çocuk olduğundan söz etti ardından. Konumuz bu da değildi üstelik.
Bu konuda biraz düşünmek istiyorum....
Çocukluğuma ilişkin en tiz duygu yalnızlık benim oysa. Ama şuan içinde bulunduğum en baskın duygu diyebilirim öte yandan....