Ellerimi ensemde birleştip sırtüstüstü yatarak gün görmemiş bembeyaz koltuk altımın bu yılki bekaretine son verdiğimde dalgalar ayaklarıma değmeli ara ara, beni içine çekmek isteyen deniz parmak uçlarımı kumlara gömme çabasında olmalı bir yandan. Yüzümde bir şapka olmalı, vücudum kendini teslim ettiğinde güneşe ve dizkapaklarım sarı ışık ağırlığını kaldırmaya karar verdiğinde öyle yavaştan değil birdenbire yarıp mavi soğuk ege denizini omuzlarımla en huzurlu yere, ana karnına geri girer gibi sokmalıyım başımı.