Hamileyken "Taslak" kalmış bir yazı çıktı günyüzüne, yayınlamasam olmazdı.

Yazıcam, yazamıyorum. Korkuyorum. İçimde büyüyen bir canlı var. Yeniden gelseydim dünyaya, değiştirmek istediğim tek birşey olurdu. Daha zengin, daha bilgili olmak, daha güzel bir yerde yaşamak, daha, daha...hiçbiri değil. Tek birşey. Herşey şu andaki gibiyken "daha" mutlu olabilmeyi öğrenmek. Biliyorum ki mutluluğun "daha"larla hiçbir ilgisi yok. Bu bir bakış açısı. Mutlu bakabilmek isterdim. İçimde büyüyen bir canlının içimde ölmüş olup olmadığı kaygısıyla baş etmek yerine muhteşem bir sürece tanıklık ettiğimi hatta eşlik ettiğimi farketmek isterdim. Polyanna olamasam da kınalı yapıncak olmamayı dilerdim :)

Vallahi asabım bozuk. Yazacak yer arıyorum. Söyleyecek adam arıyorum. Anlayacak insan arıyorum. Ulan ağlamaktan yoruldum. Ben bu dünyanın derdini çözemeden ölmesem keşke. 1 arpa boyu değişemiyorum ya ona bozuğum işte. Kısacası düzeni bozuk dünyaya ayak uyduramayıp yaşamaya sarılamadığıma bozuluyorum.
Savaşları mı deyim, şiddeti mi deyim, masum bebeleri mi deyim,
hangisine yanayım, ben nasıl yaşıyayım.

Bak yazarken yine aklıma geldi, 7 yaşında evlendirildiği gece kanamadan ölen yavruya da yanmayayım mı? Yana yana kül oldum ulan.
Es kaza okuyan olur da "bi kere de güzel bişey yaz şuraya" demesin diye diyorum: Evet, Adrasan tatili güzeldi.

Bir hitapla başlayayım istedim sana, inan hepsi eksik hepsi ucuz kaldı. Sağlıkla büyümeni ve ananla babanın buna şahit olmasını diliyor kalbim. Ama ben o minik ellerini öyle çok özleyeceğim ki şimdiden üzüntü basıyor içimi. Bir yandan da kol kola gireriz diye seviniyorum. Karmaşıktım zaten, karmakarışık ettin beni iyi mi?

Eve gitmek istiyorum. Koltuğumun altına sıcak ekmeğimi alıp, toprak yoldaki gazoz kapağına esaslı bir tekme vurup eve gitmek istiyorum. 5 çayı kokusuyla annemin kapıyı açacağını umarak.

İsmiyle müsemma olur insan, isim koyarken dikkat etmek lazım derler o yüzden. Mutlaka bir benzerlik taşırmış insan ismiyle. Ben de hep bulmaya çalışırdım o benzerliği. Gonca...
Aklımdan geçenler, güzel koku, gul yaprağı gibi yumuşak, dikenlerinden ötürü sert huylu, sözü lafı batan, tomurcuk olduğu icin hep genç kalan ve daha bir sürü. Acaba hangisiyle musemmayim diye dusunurken... Megerse bunların hiçbiri degilmis de Kapalı gül gibi icine dönenmiş. Kapattım artık. İcime dondüm....

Herşeye rağmen en güzel yıllarımın lise son ve sonraki üniversiteye hazırlık yılları olduğunu söyleyebilirim. Nazım'ın dediği gibi en güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız değil, biliyorum bunu. Gözümde en az Nazım kadar kıymetli bir şair olan Sezen'in dediği gibi "Bir daha bu yolları aynı hevesle yürür müyüm?" Bu yüzden en güzel yılları yaşadım ve bitti. Yürüyemem... kimse yürüyemez bence. Öğrendik hayatı, hiçbir sürprizi yok, alışılmadık hiç bir an'ı kalmadı, neredeyse herşey beklendiği gibi. Bu sırf ben sıradan bir hayat yaşıyorum diye böyle değil. Bir insan kaç kez ilk defa aşık olabilir. Kaç kez üniversiteye gittiğinde bambaşka bir hayata kavuşacağını sanır. Bitti, game over aslında, bundan sonrası bundan sonrası hani içersin içersin de muhabbetin en güzel yerini geçtiğini, sonrasının sızıp kalma ve mide bulantısı ile uyanma olduğunu bilirsin, işte öyle bişey sonrası........derken ve bunalmışken ve yorulmuşken ve umutsuzken ve .....piçin biri girdi hayatıma (küfürü sevüyorum elimde değil, sevgi sözcüğü gibi geliyor :) Daha önce yaşanmayanlar var demeye, birlikte ne sürprizler yapacak hayat bize demeye, elleri ellerimde büyüyecekken aslında, o benim elimi büyütüp hayata bağlamaya, yoktan varolmanın mucizesini göstermeye, bitti sandığım şarkıya en güzel nakaratı eklemeye........ Mutluyum anasını satayım. en büyük dertler kapımı çalsa derdi tasayı bir yana koyup yüzüme gülen meleğe bağlandım, hayata tekrar bağlandım.

Blog yazılarıma ara verdim, sacımı taramayı, arkadaslarımı aramayı, güzel düşler kurmayı ve daha birçok şeyi yapmayı bıraktım. Hayatımdaki en güzel şey için yaptım bunları ama durup düşününce doğru olmadıgını anlıyorum. Bir anda birden çok şeyle uğraşacak bir kişilik değilim. Beceremiyorum dogrusu. Herzaman için tek bir odak oluyor hayatımda. Ama anlıyorum ki minik kızımı odak yapmak ona daha iyi bakmamı sağlamıyor. Aksine stres olduğumdan ona da kendimde zarar veriyorum. Dengeyi kurmayı öğrenmeliyim artık.

http://vuslaterkmen.com/goncama-mektup-durdurun-dunyayi-inecek-var/ Benim kalbi güzel dostum benim üzerimden tanımlamış o kocaman sevgi dolu yüreğini. Ne şanslıyım sana alet oldum.

Bu hamilelikten ötürü internet araştırmaları tavan yaptı son 5-6 aydır. Forumuydu, anne siteleriydi, alışverişti bilmemne. sosyal ortamlara da girer oldum tabi. Bu sosyallik beni öldürecek vicdan azabından. İnsanlar mı abartıyor ben mi öküzün tekiyim bilmem. Forumlarda sürekli bebekler şöyle tatlı böyle bilmemne, fotograflar paylaşılıyor, önceki bebeklerinin resimlerini gösteriyorlar vb. Üstüne bir de oram çatladı buram şişti ama hiiiiç önemli değil isterse heryerim paramparça olsun yeterki kuzum iyi olsun gibi temenniler.
Bir de dönüp kendime bakıyorum, sabah giyinirken karnımda çatlak sandığım bişeye rastlayınca hüngür şakır ağladım, ne bebek geldi aklıma ne bişey. Ay bana nooldu, vah benim halime diye(neyseki yanlış görmüşüm) Bebek düşüncesi bile elbette çok güzel ma ainsan kendinden bu kadar kolay vazgeçebiliyor mu yoksa ben henüz doğurmadığım için mi bencilce düşünüyorum. itiraf edeyim vicdan yapıyorum...

Bana bile fazla gelmeye başladın. Şu mendebur yüzün gülsün artık.

Acıya alışıyor insan

Başlığa bakıp ta dertleneceğimi falan sanmayın.Kaderimi falan da sorgulamayacağım. Zira belki de ilk ve son kez yaşayacağım bir tecrübeyle anneliğe hazırlanıyorum. Nasıl zor günler geçirdiğimi (fiziksel sıkıntıları tahminimden çokmuş, üstüne bir de duygusal dalgalanıp durulmalar) anlatamam. Ama tadı leziz bir duygu.
Gebelik'te sık rastlanan diş eti hassasiyeti ve kanamaları için Diş hekimim bir diş macunu önermişti. Üstüne de bir uyarı yapmıştı: tadı acıdır idare et diye. İlk kullanırken rahatsız olmuştum ama şifa niyetine devam ettim, iyi de geldi doğrusu. Bu macun bittiğinde evde varolan klasik macunla fırçaladım, tadı o kadar tatlı geldi ki macunun bozulduğunu sandım, tekrar fırçaladım bir yanlışlık mı oldu diye. Yoo hayır oldukça şekerli macunlarımız varmış da haberimiz yokmuş. Demek ki neymiş, acıya alışıyormuş insan. Eskiyi unutuyormuş insan...